Wim Jansen, die zulke dierbare herinneringen koestert aan die voetbalvelden in de schaduw van de grote Kuip, was ook de man die de impuls gaf voor een professionele jeugdopleiding op Varkenoord. Zo kon het gebeuren dat in het seizoen 1996/97 tien procent van de begroting van de Stichting Feyenoord, 'het grote Feyenoord' dus, werd besteed aan de voetbalschool. Op Varkenoord, bet terrein van de Sportclub Feyenoord, speelden in dat jaar derhalve dertien jeugdteams die eigendom zijn van de Stichting Feyenoord. Tweehonderd zorgvuldig geselecteerde jongens en jongetjes zijn daar op een professionele manier bezig met hun sport.

In tegenstelling tot bij de recreatieve jeugdteams, B4 en C5 bijvoorbeeld, wordt bij die uitverkorenen het accent gelegd op een mogelijke toekomst als profvoetballer. De heertjes hebben niet te klagen over gebrek aan aandacht. Of ze nu zes zijn of zeventien, hun tenues liggen altijd netjes klaar in de kleedkamer. Twee wasvrouwen zijn bijna dag en nacht voor hen in de weer.

Terreinchef Hugo Verbaas, die alweer bijna dertig jaar in zijn groene kaplaarzen rondstapt op Varkenoord, zorgt ervoor dat de velden er piekfijn bij liggen. Bovendien vervoeren dagelijks achttien auto's en busjes van de Stichting Feyenoord jongens van hun huis naar Rotterdam-Zuid en weer terug. Op Varkenoord lopen verder zeven fulltime trainers rond, maar er is ook een huiswerkbegeleider werkzaam. Hij houdt zicht op de schoolprestaties van de beloften, van wie er vijftig, afkomstig uit de meest uiteenlopende plaatsen in Zuid-Holland, de Openbare Scholengemeenschap Thorbecke in Rotterdam bezoeken. Een paar keer per week rijdt de Manager Opleidingen en een aantal andere jeugdtrainers naar die school om in de weer te gaan met de talenten. Trainen is immers de basis voor een goede prestatie in de wedstrijd. Spelers vanaf zestien jaar doen dat daarom acht keer per week. Tot het begin van de jaren tachtig kwamen bijna alle voetballertjes op Varkenoord uit Rotterdam. Vanaf het seizoen 1996/97 was dat anders. Dertig parttime scouts steken overal hun licht op met de bedoeling een talent op het spoor te komen. In beginsel wordt binnen een cirkel van honderd kilometer rond Rotterdam naar beloften gezocht, maar wanneer wordt vermoed dat daarbuiten een absolute kanjer rondloopt, is ook die natuurlijk van harte welkom.

De scouts krijgen inmiddels tips uit alle delen van de wereld. Zo kunnen talentjes uit alle uithoeken, die tot dan toe nog nooit van Varkenoord hadden gehoord, al spoedig na hun eerste balcontact op die plaats dezelfde droom koesteren als zovelen voor hen: de stap zetten naar de overkant, naar die glorieuze Kuip.
Leonardo was ooit één van hen. Hij kwam als 13-jarig talent uit Brazilië, groeide op Varkenoord uit tot smaakmaker van de Feyenoord jeugd en beleefde aanvankelijk een veelbelovende doorbraak onder Bert van Marwijk. Zijn voetbalkwaliteiten waren nooit een punt discussie, maar zware blessures en zijn moeilijke karakter stonden een definitieve doorbraak in de weg.

In dat team was inmiddels ook een basisplaats ingeruimd voor Ferry de Haan, die al vroeg in zijn loopbaan van Transvalia naar Varkenoord ging en via Excelsior uiteindelijk in De Kuip terecht kwam. Ook Ebi Smolarek, de zoon van Wlodi, en René van Dieren maakten hun debuut in De Kuip, net als Ferne Snoyl en later Gianni Zuiverloon.

Een heel keurkorps aan talenten volgde, waarvan Robin van Persie zonder twijfel de meest getalenteerde was. Hoewel de Rotterdammer weleens in de clinch lag met de technische staf, was er niets dan lof over zijn aangeboren talent en fabuleuze techniek. Ook bij Arsenal bleef dat niet onopgemerkt, waarna Van Persie in de zomer van 2004 de overstap maakte naar de Londense topploeg en niet veel later uitgroeide tot international.

Salomon Kalou brak niet meteen door. De Ivoriaan, het jongere broertje van oud-Feyenoorder Bonaventure, werd na zijn debuut in Feyenoord 1 eerst verhuurd aan Excelsior. Onder Ruud Gullit kreeg Kalou zijn kans bij het eerste en die greep hij met beide handen aan. De snelle aanvaller groeide uit tot sensatie op de Nederlandse velden, wat werd geïllustreerd door de sneltreinvaart waarmee zijn carrière verliep. Na twee jaar in het roodwitte shirt maakte Kalou met zijn overgang naar Chelsea de stap naar de Europese top. In de tussentijd had zich al weer een nieuw supertalent aangediend: Jonathan de Guzman, die op zijn twaalfde Canada verliet om bij Feyenoord profvoetballer te worden, debuteerde in 2005 onder Koeman in de hoofdmacht en verdween er in zijn debuutjaar niet meer uit. Daarmee is de veelgeprezen middenvelder het gezicht van een nieuwe lichting talenten, waarvan onder anderen ook Diego Biseswar, Tim Vincken en Royston Drenthe deel van uitmaken.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij