Tijdens Beenhakkers aanwezigheid op Varkenoord krioelde het er weer van de talentjes. Cor Lems, Frank Schinkels, Abe Knoop en Ruud Brood zouden niet tot Feyenoord I reiken, maar wel naam maken bij andere profclubs. Joop Hiele, Sjaak Troost, Henk Duut en Mario Been groeiden wel uit tot grootheden in de Kuip. Na de doorbraak van Mario Been en Henk Duut, begin jaren tachtig, en de kortstondige opleving van Carlo de Leeuw in het eerste, zou het een tijdje duren voordat 'Varkenoord' weer spelers leverde die werkelijk van grote waarde waren voor Feyenoord 1.

Niet zelden trokken sceptici in die tijd de vergelijking met clubs als Sparta en Ajax. Daar speelde wel dikwijls een hele rits voetballers uit de eigen jeugdopleiding in het eerste elftal, stelden zij. Een beetje gelijk hadden ze wel. Waarom kreeg Feyenoord dat niet wat vaker voor elkaar? Aad van der Laan, in de jaren tachtig bestuurslid, heeft de splitsing van Feyenoord in 1978 wel eens aangewezen als oorzaak van de moeizame doorstroming van jeugdspelers naar de Kuip. Die splitsing betekende dat er op Varkenoord een Sportclub Feyenoord kwam, en bij de profs een Stichting Feyenoord. 'Je had in wezen met twee verenigingen te maken', stelde Van der Laan. 'Over de opleiding heersten wel eens verschillende opvattingen. Zo van: 'Gaat die speler naar de overkant? Dat kan toch niet? Door de splitsing was niet sprake van één duidelijke visie.'

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij