Al sinds 1949 dromen de jongens en jongetjes op Varkenoord over een bestaan als eerste-elftalspeler in het Feyenoordstadion. In dat jaar verkasten de lagere elftallen en de jeugdteams van de vereniging van de Kromme Zandweg naar de polder naast de Kuip. Feyenoord moest de twee velden aan de Kromme Zandweg voorgoed verlaten vanwege de door de gemeente Rotterdam voorziene huizenbouw. Op Varkenoord, een naam die teruggaat tot de 16de eeuw, zou Feyenoord een veld extra krijgen. Bovendien werd, doordat de hogere en de lagere elftallen nu weer in elkaars nabijheid speelden, het idee van één vereniging benadrukt.

Een deel van de polder Varkenoord had in 1941, tijdens de Tweede Wereldoorlog, een andere bestemming dan bouw- en weideland gekregen. In het kader van een werkgelegenheidsproject waren werkloze Rotterdammers ingeschakeld bij de nieuwe inrichting van Varkenoord. De mannen legden in de polder een aantal sportvelden aan, die in eerste instantie alleen dienden als thuishaven van de voetbalclubs DHZ en Overmaas. Vier jaar na de oorlog volgde Feyenoord, dat op Varkenoord een terrein voor zichzelf kreeg.
Het was toen in Nederland gebruikelijk dat de spelers van het eerste elftal voortkwamen uit de jeugdteams van de eigen club. Aanwas van leden uit andere verenigingen kwam maar mondjesmaat voor en clubliefde was nog een groot goed. Het succeselftal uit de jaren dertig bijvoorbeeld had zijn roem voornamelijk te danken aan voetballers uit Rotterdam-Zuid, die aan de Kromme Zandweg als junior waren begonnen in clubverband te spelen. Een grootheid als Puck van Heel trok al op zijn vijftiende het rood-witte shirt over zijn schouders, om vier jaar later te debuteren in het keurkorps.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij