Legioen. Wie als eerste op de gedachte kwam dat begrip te gebruiken ter aanduiding van Feyenoords omvangrijke supportersschare, is onbekend. De term is eind jaren vijftig in zwang geraakt. Dus in de tijd dat de arbeiders van Rotterdam-Zuid via de Bree en de Luchtbrug met stevige pas en schouder aan schouder naar de Kuip gingen om het Feyenoord van Coen Moulijn, Henk Schouten en Cor van der Gijp te zien spelen. Wie had gewild, zou over de hoofden van die indrukwekkende massa op het plein voor het stadion hebben kunnen lopen. Het is niet te achterhalen wie de eerste zegsman is geweest. Zoals zoveel uitdrukkingen is 'het Legioen' op een gegeven moment gewoon ontstaan. Eén persoon zegt het, een ander neemt het over en voordat je het weet is het ingeburgerd.

Feyenoord en zijn supporters; samen hebben ze altijd een soort Siamese tweeling gevormd. Met de beste wil van de wereld zijn ze niet van elkaar los te denken. Feyenoord dankt zijn uitstraling van oudsher voor een aanzienlijk deel aan die gigantische rood-witte menigte. De supporters op hun beurt voelen zich aangetrokken door de volksclub van Zuid, waar de geest van nuchterheid en een werkmansmoraal heerst.

Die innige band met de achterban heeft geleid tot een aantal tot op de draad versleten clichés. Voorbeelden zijn er te over: Feyenoord is de club van het volk, dat geen woorden, maar daden verlangt; Feyenoord is de club van handen uit de mouwen, de schouders eronder en niet naast je schoenen lopen; Feyenoord is de club die wars is van opsmuk, sober, nuchter en nijver als Rotterdam zelf; Feyenoord is de club van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; en natuurlijk is Feyenoord de club van de hardwerkende arbeider, die na een week ploeteren op zondag eist dat de spelers net zo hard sappelen als hij zelf moet en doet. Al die clichés benaderen de waarheid. Bij elkaar bevestigen ze het beeld van een club waarvan de successen stoelen op eenvoud, saamhorigheid en werklust.

Daar willen de Rotterdammers bij horen, meer dan bij welke andere club ook. Geen gekunsteldheid, maar herkenning. Dat Feyenoords populariteit meestal ook heeft samengehangen met het fraaie spel van de rood-witten, wordt bij dit soort bespiegelingen gemakshalve uit het oog verloren.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij