Na de strenge Oost-Europeanen Boskov en Jezek mocht een reeks oud-spelers van Feyenoord proberen de grote successen te doen herleven: Hans Kraaij, Thijs Libregts, Ab Fafié, Rinus Israel en Rob Jacobs.
Hans Kraaij trok Ruud Gullit en Michel Valke aan en meteen sloeg er een vonk over op spelers en publiek. Feyenoord eindigde in het seizoen 1982/83 met aantrekkelijk voetbal op de tweede plaats, zonder dat Hans Kraaij dat met eigen ogen zag. Kraaij was niet meer bestand tegen de stress en liet de coaching tijdens de wedstrijd over aan assistent Ab Fafié.

Ideaal was dat uiteraard niet en in 1983/84 verdween Kraaij en kwam Thijs Libregts van PSV. Libregts leidde Feyenoord, met Johan Cruijff in de gelederen, naar de eerste landstitel sinds tien jaar, maar velen vonden hem te afstandelijk, te ingewikkeld en te cynisch. Libregts voelde zich onvoldoende gewaardeerd en vertrok in de beginfase van het seizoen 1984/85 naar het Griekse Aris Saloniki.

Zoals zo vaak deden grote namen uit het trainersgilde de ronde, maar uiteindelijk was het opnieuw Fafié die moest inspringen. 'Ab Interim' werd geholpen door Willem van Hanegem, die na zijn afscheid als speler in 1983 'praatpaal' bij het eerste elftal was geworden. Fafié hield het twee seizoenen uit en gezien het aanwezige spelersmateriaal presteerde hij redelijk met twee derde plaatsen.

Bij de komst van Rinus Israel, de vrije verdediger uit het team dat in 1970 de Europacup I had gewonnen, waren de verwachtingen hoger gespannen. Ook als trainer bleek Israel een jongen van de gestampte pot, maar veel spelers verweten hem contactgestoord te zijn en konden niet tegen zijn cynisme ('Jullie hebben de agressiviteit van de opvarenden van de Henri Dunant', zei Israel eens in de rust). Met het grote talent en publiekslieveling Mario Been had hij het voortdurend aan de stok. Toen in het voorjaar van 1988 bekend werd dat Hans Kraaij als directeur zou terugkeren, sloop er onrust in de spelersgroep. Het seizoen eindigde dramatisch: Feyenoord plaatste zich niet voor Europees voetbal en hoewel zijn contract net was verlengd, werd Israel vervangen.

Rob Jacobs was in 1988/89 de volgende oud-speler die het op het oude nest mocht proberen. Hans Kraaij bemoeide zich echter voortdurend met de opstelling en Feyenoord speelde met steeds wisselende formaties.
Ondanks de komst van John Metgod en Wlodi Smolarek werd Feyenoord weer eens (gedeeld) derde. Jacobs vertrok daarop naar Griekenland, dezelfde weg die Libregts, Fafié en Israel voor hem waren gegaan.

Hans Kraaij (1982-1983)
Oud-speler Hans Kraaij kwam in 1982 naar de Kuip. Ambitieus als hij was, haalde hij onder anderen Gullit en Valke naar de Kuip. Als trainer was hij bij zowel Ajax, Feyenoord en PSV werkzaam. Bij Feyenoord kon hij geen coach zijn: tijdens een toernooi in Kassel kreeg hij hartklachten waarna het raadzaam werd gevonden hem niet bij wedstrijden aanwezig te laten zijn. Ab Fafié zat op de bank.



Thijs Libregts (1983-1984)
Thijs Libregts, oud-speler van Excelsior en Feyenoord, kwam na driejaar PSV naar de Kuip. Hij won er de dubbel, door velen toegeschreven aan de inbreng van Cruijff. In november 1984 vertrok hij naar het Griekse Aris Saloniki.




Ab Fafié (1984-1986)
Ab Fafié nam de taken per 1 november 1984 van Thijs Libregts over. Eerder deed hij hetzelfde in de periode-Kraaij. Na twee seizoenen vertrok de oud-voetballer van onder meer Feyenoord, Xerxes en PSV eveneens naar het Griekse Aris Saloniki.




Rinus Israel (1986-1988)
De aanvoerder die in 1970 de Europacup voor Landskampioenen als eerste vasthield was als trainer een stuk minder succesvol. Na zijn geslaagde periode als trainer bij FC Den Bosch bleek dat zijn cynisme in de Kuip niet op prijs werd gesteld.




Rob Jacobs (1988-1989)
Met Jacobs nam Feyenoord voor de vijfde achtereenvolgende maal een oud-speler als trainer in dienst. Doordat niet duidelijk was of directeur Kraaij dan wel coach Jacobs het voor het zeggen had, werd het een warrig seizoen. Evenals Libregts en Israel vertrok Jacobs naar Griekenland.