Voor veel supporters was het de vraag of Feyenoord nog wel een topploeg kon worden genoemd. Misplaatste grappenmakers spraken zelfs van een 'tobploeg'. Dat was niet leuk, maar Feyenoord had het aan zichzelf te wijten. Die minder goede periode kwam de club te boven met behulp van twee bijzondere mannen. In het verleden hadden zij als speler een belangrijke rol gespeeld in de successen van Feyenoord. Zij speelden mee tijdens het voetbalfeest in San Siro op 6 mei 1970. Dat succes had Feyenoord voor een groot deel aan hen te danken: Wim Jansen en Wim van Hanegem, door de supporters liefkozend Wimpie en Willem genoemd. Zij gingen hun club in een andere rol dienen. Het was een gouden greep van de Feyenoord-leiding in 1991 Wim Jansen te vragen het roer over te nemen. Op dat moment werkte hij als manager bij SVV, maar door zijn lange loopbaan bij de stadionploeg droeg hij de eretitel Mister Feyenoord. Hij kon geen nee zeggen, dus hij kwam.

Jansen gaf Feyenoord weer geloof in eigen kunnen en schuwde voorlopig elk avontuur. Vanuit de achterhoede moest het nieuwe team worden opgebouwd. Succes volgde al gauw. Aan het eind van het seizoen was de eerste hoofdprijs binnen. Feyenoord won de bekerfinale tegen BVV Den Bosch. De wedstrijd was niet best maar in het bekervoetbal telt alleen het resultaat. Feyenoord won met 1-0 dus trainer, spelers en supporters waren uitgelaten. De aanhang bestormde het veld waardoor het team geen ereronde kon maken om de beker te tonen. Een succesvolle periode was aangebroken. Bij de start van de volgende competitie won bekerhouder Feyenoord de Supercup in een wedstrijd tegen kampioen PSV. Het jaar daarop werd weer de beker gewonnen. In een betere finale dan het jaar daarvoor werd Roda JC met 3-0 verslagen.

Met ingang van het seizoen 1992/93 kwam Willem van Hanegem op verzoek van Jansen de technische staf versterken. In het verleden hadden Jansen en Van Hanegem op het veld een hecht koppel gevormd. Hopelijk was dat ook nu het geval, want de aanhang eiste nog meer van hun club. Zij hadden te lang ontberingen geleden.

Aanvankelijk zag het er niet naar uit, maar tegen het einde van het seizoen kwam plotseling het kampioenschap in zicht. Op 22 mei 1993 won Feyenoord met 3-0 van Willem II, terwijl PSV, de naaste concurrent, dat weekend verloor van Vitesse. Dat zorgde voor de ommekeer en een sensationele ontknoping van de competitie. Leek PSV lang rechtstreeks op het kampioenschap af te stevenen, plotsklaps had Feyenoord de beste papieren. Nog twee wedstrijden scheidden Feyenoord van het kampioenschap: één in het,diepe zuiden (MVV), de ander in het hoge noorden (FC Groningen).

De wedergeboorte van de Rotterdammers was een feit. Van de eindsprint wilde iedereen getuige zijn. De wedstrijd tegen MVV werd rechtstreeks op de televisie uitgezonden. Bijna drie miljoen mensen volgden de op één na laatste etappe in de triomftocht van Feyenoord op de buis. De grootmacht van Zuid had nog niets van zijn populariteit in het land ingeboet. Feyenoord won op 25 mei 1993 in Maastricht met 0-2. Nu wachtte alleen nog de wedstrijd in Groningen, de allesbeslissende een week later.

Vijfduizend Feyenoordsupporters reisden op 31 mei 1993 mee met hun favorieten. Voor meer was geen plek in het Oosterpark. Om het leed te verzachten bedacht Feyenoord een even prachtige als unieke oplossing. In de Kuip werden immense beeldschermen neergezet. Zo konden 33.000 supporters op de tribunes de wedstrijd toch volgen.

Via de televisiecamera's zongen de 5.000 supporters in Groningen de 33.000 in het eigen stadion toe: En we zwaaien met z'n allen naar de Kuip. In de Kuip zwaaiden ze terug; zo ontstond een magisch verbond.
Zo kon Feyenoord eenvoudigweg niet verliezen. De uitslag was een bevestiging van het optimisme van de supporters: met de rust leidde Feyenoord met 0-2, na negentig minuten was de stand 0-5. Feyenoord was kampioen en die avond werd er weer uitbundig gefeest. Aan de terugkerende supporters uit Groningen was speciaal gedacht. Voor hen was op de Coolsingel ruimte vrij gehouden in de nabijheid van het stadhuis.
Het jaar daarop werd Feyenoord achter Ajax maar vóór PSV tweede in de competitie. Wel werd weer beslag gelegd op de beker. Feyenoord won op 12 mei 1994 in de finale tegen NEC met 2-1. Het was het vierde opeenvolgende seizoen met een hoofdprijs. De supporters waren zeer tevreden. Met Wim van Hanegem leek nu eindelijk weer een topcoach te zijn binnengehaald. De mateloos populaire oefenmeester kon een potje breken.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgevers / Mr. J. Oudenaarden