Na al die successen op eigen bodem ontbrak volgens spelers en supporters nog één ding: een aansprekend Europees resultaat. In de afgelopen jaren was dat uitgebleven. In 1994 was het zo ver. Al betrof het niet het winnen van een Europese beker, maar de achtste finale van de strijd om de Europacup II. Feyenoord lootte tegen het sterk geachte Werder Bremen. De laatste jaren was in de nationale bekercompetitie een ware cupfighters-mentaliteit ontwikkeld en die kwam nu goed van pas. Thuis in Rotterdam werd met 1-0 gewonnen door een doelpunt van Henrik Larsson, Feyenoords Zweedse spits. De Duitsers waren optimistisch over de tweede wedstrijd.

Veertien dagen later moest het gebeuren. Ongeveer 7.000 supporters vergezelden hun favorieten naar de Noordduitse havenstad. Het overgrote deel van hen maakte de reis in bussen. Zij zagen Larsson drie keer scoren. Na een 1-0 achterstand won Feyenoord met 4-3. In de volgende ronde, de kwartfinale, werd Feyenoord uitgeschakeld door de Spaanse bekerhouder Real Zaragoza. Dat nam niet weg dat het seizoen 1994/95 voor de supporters niet meer stuk kon. De prachtige overwinningen op Werder Bremen waren niet alles. Er was meer. Voor de vierde keer in vijf jaar won Feyenoord de KNVB-beker.

De jonge supporters die ooit hadden geklaagd over het uitblijven van nieuwe successen, konden nu hun eigen onvergetelijke momenten gaan koesteren. Het seizoen 1995/96 leek nog meer goeds te brengen. De komst van Ronald Koeman en het goede spel tegen Ajax in het duel om de Supercup gaven zelfvertrouwen. Begin oktober 1995 werden de Rotterdammers door PSV hardhandig op hun tekortkomingen gewezen (3-0). Ondanks een trainerswissel (Van Hanegem-Haan) en een rumoerige tweede seizoenshelft zorgde Feyenoord voor gedenkwaardige hoogtepunten door in de strijd om de Europacup II Dag Liepaja, Everton en Borussia Münchengladbach uit te schakelen. In de volgende ronde kreeg Feyenoord thuis tegen Rapid Wien, niet wat het verdiende: 1-1. De uitwedstrijd ging met 3-0 verloren. Onvergetelijk bleef de uitwedstrijd tegen Borussia, toen het elftal door bijna 14.000 supporters werd bijgestaan: zelfs voor de gelouterde Ronald Koeman om stil van te worden.

Ook onder een nieuwe trainer, Leo Beenhakker, schreef Feyenoord op onverwachte momenten geschiedenis. De 2-0 zege op Juventus, met twee goals van de subliem spelende Julio Cruz, is onvergetelijk, net als de Champions League-zege op Olympique Marseille. Maar hoogtepunt was het kampioenschap in 1999, toen Feyenoord zich onder leiding van Don Leo een ploeg toonde die niet altijd briljant hoefde te spelen om toch het merendeel van de wedstrijden te winnen. Weer had Feyenoord een titel en weer liep de Coolsingel vol. De ramen van het stadhuis sprongen bijna uit hun sponningen, toen Jean-Paul van Gastel het hunkerende Legioen de kampioensschaal toonde en er een oorverdovend lawaai door de stad ging. Kampioenen!, kampioenen!, schreeuwden de fans naar de spelers, vlak voordat een grote groep relschoppers het volksfeest alsnog gedeeltelijk verpestte door amokmakend door het centrum te trekken.

Amper twee maanden na het veroveren van de landstitel versterkte Feyenoord de herwonnen trots van zijn achterban door in het hol van de leeuw de Johan Cruijff-schaal 1999 te veroveren. In een zinderend duel in de Amsterdam Arena werd aartsrivaal Ajax met name dankzij een ontketende Kalou met 3-2 verslagen, al zal vooral de geweldige streep waarmee Patrick Paauwe het vonnis definitief velde in de herinnering van de supporters blijven.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgevers / Mr. J. Oudenaarden