Bijna heel het land leek in 1993 op de hand van Feyenoord te zijn. Waar een mens zich na de kampioenswedstrijd bij FC Groningen ook begaf, overal werd het definitieve bewijs van Feyenoords wederopstanding toegejuicht. Bij viaducten over de snelwegen naar Rotterdam hingen spandoeken als 'Assen groet Feyenoord' en 'Staphorst feliciteert Feyenoord'. Natuurlijk kwamen er originele liederen uit de koker.

Heel gevat klonk: 'Het Legioen is kampioen'. In Groningen werd 'En we zwaaien met z'n allen naar de Kuip' aangeheven. Het was een ode aan de 33.000 fans in het Feyenoordstadion, die de wedstrijd op levensgrote schermen bekeken. De kaartjes voor dat evenement waren binnen een dag uitverkocht. In de Kuip hadden een paar jaar eerder fakkels hun intrede gedaan, die de toeschouwers tijdens belangrijke wedstrijden minutenlang een rood rookgordijn voortoverden.

Gemiddeld meer dan 25.000 toeschouwers trokken tijdens de seizoenen 1994/95 en 1995/96 naar de Kuip. Het Legioen bestond inmiddels aflang niet meer grotendeels uit arbeiders. Het witte-boorden-proletariaat was ook vertegenwoordigd, net als zakenlieden, studenten en bakvissen. Natuurlijk wordt ook bij uitwedstrijden massaal acte de présence gegeven. Speelt Feyenoord tegen - pakweg - NAC in Breda, dan voegen zich 3.000 fans uit Noord-Brabant bij de vaste schare supporters. Het Feyenoord-gevoel, de gehechtheid en het fanatisme, heeft altijd tot wonderlijke toestanden geleid. Trouw en saamhorigheid staan centraal. Sommigen gaan nooit met vakantie. Ze sparen om alle uitwedstrijden van hun club te kunnen bekostigen. Of ze besluiten juist te gaan kamperen in de omgeving van Meijel of Winterswijk, wanneer Feyenoord zich daar in de zomer voorbereidt op het nieuwe seizoen.

Altijd draait het bij het Legioen om de verbondenheid, om het gezamenlijk uitdragen van het Feyenoord- gevoel. De clubkleuren dienen te worden verdedigd. Bij dat streven wordt van de spelers in de eerste plaats werklust verlangd. Dezelfde werklust die de mannen en vrouwen van Zuid in vroeger tijden op de been hield. Ondanks het succes en de gekte bleef Feyenoord die club van doodgewone, broodnuchtere lieden. Werden spelers van Ajax op een gegeven moment door de goegemeente betiteld als godenzonen, Feyenoorders verloochenden hun afkomst niet. Ze bleven eenvoudige stervelingen, die ten koste van bloed, zweet en tranen wereldfaam verwierven. Het Legioen was er getuige van en had een aandeel in de roem. De aanwezigheid van 14.000 Feyenoord-supporters in het Düsseldorfse Rheinstadion vormde in maart 1996 andermaal een bewijs van de zeldzame band tussen club en achterban. Feyenoord was al lang geen verpozing meer; Feyenoord is een manier van leven.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij