Populair is Feyenoord altijd geweest, al vanaf de eerste aftrap in 1908. Succes maakt bemind, dus het duurde niet lang of de vereniging kreeg op haar eerste terrein, het Afrikaanderplein, te maken met een toeloop van nieuwsgierigen. 'Stuk voor stuk mensen die met gewoon werk hun brood verdienden. Ze klonterden samen op dat Afrikaanderplein, gingen na afloop tevreden naar huis en vertelden vervolgens aan vrienden, kennissen en moeder de vrouw wat een fijne club dat Feyenoord was. Er ontstond een saamhorigheidsgevoel. Mensen kwamen elkaar wekelijks tegen bij Feyenoord, en dat schiep een innige band.

Steeds meer Rotterdammers raakten in de ban van Feyenoord, ook na 1917, het jaar waarin de club van het Afrikaanderplein verhuisde naar het sfeerrijke terrein op de hoek van de Kromme Zandweg en de Dordtsestraatweg. Vooral vanaf 1921, toen Feyenoord promoveerde naar de Eerste Klasse, dijde de supportersschare flink uit. Nadat de gemeente in dat jaar een tramlijn (13) had aangelegd tussen de Wilhelminakade en de Groene Hilledijk, keerden ook de toeschouwers terug die het eerder te ver vonden naar de Kromme Zandweg. Verder boeide Feyenoord steeds meer mensen uit Brabant, Zeeland en van de Zuid-Hollandse eilanden. Zij werden aangestoken door vrienden of familieleden in Rotterdam-Zuid. Tot 1937 zou Feyenoord aan de Kromme Zandweg spelen. Tijdens de laatste twee jaar dat Feyenoord er zijn residentie had, bood het terrein plaats aan 22.000 mensen. Meestal stonden op zondagmiddag nog honderden belangstellenden voor een gesloten loket. 'Uitverkocht' lazen ze op het bordje.

'Feyenoord werd in 1924, '28, '32 en '36 kampioen. Mensen wilden deel uitmaken van de successen', zegt Phida Wolff. 'Zo'n aanhang wordt uiteindelijk geboren door goede prestaties.' Ook aan de overkant van de Maas werden Feyenoords resultaten steeds meer op waarde geschat. Als club zonder kapsones had Feyenoord zich genesteld tussen de elite van het Nederlands voetbal zonder zijn afkomst te vergeten. De toeschouwers herkenden zich nog steeds in volksjongens en vedetten als Jan Linssen en Puck van Heel. Ook hun wieg had immers gestaan in één van die bescheiden buurten ergens in Rotterdam.

Tijdens de sombere jaren van de Tweede Wereldoorlog bleven de supporters Feyenoord trouw. De wedstrijd in de kampioenscompetitie tegen Willem II - Feyenoord speelde inmiddels in de Kuip - trok op 27 februari 1943 zomaar even ruim 40.000 toeschouwers. In de herfst van 1943 vorderde de Duitse bezetter de Kuip en Feyenoords keurkorps moest terug naar de Kromme Zandweg. De rentree op het oude terrein ging gepaard met 'gestampte tribunes', zo berichtte een dagblad. En verder: 'Het contact tussen spelers en publiek is inniger dan in de Kuip en heeft nog niets aan kracht ingeboet.'

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij