Terwijl de treinen met de Feyenoord-supporters door de Hollandse polders snelden, was het feest in Rotterdam al in volle gang. Daar waren de helden van Milaan al onthaald. Het vliegtuig met de Europese kampioenen aan boord zou op Zestienhoven landen. Toen dat bekend werd, spoedden tienduizenden zich daarheen. In een mum van tijd stroomde het vliegveld vol. Het leek een zee van in rood-witte clubkleuren gehulde Feyenoord-supporters.

Landen was onmogelijk geworden en noodgedwongen week het vliegtuig uit naar Schiphol. Daarop haastten de supporters zich naar de bermen van Rijksweg 13 om de bussen te zien langskomen. Zestienhoven stroomde weer leeg en het vliegtuig keerde weer om. Het kon alsnog landen. De bus met spelers en officials reed, eerst via de normale route en later langs een sluipweg, naar de achteringang van het stadhuis. Aan de voorkant stonden al honderdduizenden te wachten op het moment waarop hun idolen op het balkon verschenen. Toen dat gebeurde, schalde het Hand in hand over de Coolsingel, over het Stadhuisplein, over het Hofplein en over de Lijnbaan en nog veel verder, tot in Dordrecht, Delft en Den Haag of Schiedam, Vlaardingen, Maassluis. Heel Nederland was op de hoogte.
Nieuwe successen

Na 1970 kon de zegetocht van Feyenoord alleen maar doorgaan. Zo werd verwacht. Zelfs Ajax-voorzitter Jaap van Praag was ervan overtuigd dat Feyenoord de eerste tien jaar ongenaakbaar zou zijn. Groot was dus de teleurstelling, toen op 30 september 1970 het nietige UT Arad uit Roemenië Feyenoord voor de Europacup I uitschakelde. Gelukkig gaf de verovering van de Wereldbeker op 9 September 1970 tegenwicht. In de Kuip werd Estudiantes de la Plata verslagen.

Veertien dagen eerder had Feyenoord in Argentinië nog met 2-2 gelijkgespeeld. Nu eindigde de titanenstrijd in een 1-0 overwinning door een doelpunt van Joop van Daele, invaller voor Coen Moulijn. Dat kostte hem zijn bril. De Estudiantes-speler Malbernat greep het van zijn neus en vertrapte het uit woede over het doelpunt. Je mocht niet met een bril op voetballen, althans niet in Zuid-Amerika, was zijn excuus. Zijn wraakzucht kon niet verhinderen dat de stand 1-0 voor Feyenoord bleef. Die avond stroomde de Coolsingel uiteraard weer vol.


Uitgeschakeld voor de Europacup en de Wereldbeker veroverd. En dat binnen een paar weken tijd. Vreugde en verdriet lagen dicht bij elkaar. Dat gold voor de spelers, dat gold voor de supporters. De jaren gingen voorbij. Spelers kwamen en spelers gingen. Feyenoord werd in 1971 en 1974 weer kampioen van Nederland en won op 29 mei 1974 de UEFA-Cup, na een finale tegen het Londense Tottenham Hotspur in de eigen Kuip. Toch was 29 mei 1974 geen blijde dag. Voor het eerst had het stadion de beruchte Engelse voetbalvandalen binnen de muren. Toen verlies onafwendbaar leek, begonnen zij te vechten en hun vak te slopen waarbij veel gewonden vielen.

Na een aantal jaren vervaagden de herinneringen. Bovendien kwam er een nieuwe generatie supporters naar het stadion. Die wilde ook kunnen meepraten over successen van hun club. Die hadden geen boodschap aan verhalen over Puck van Heel, Ove Kindvall of Coen Moulijn. Zij smachtten naar een nieuw kampioenschap.

Dat kwam in 1984 en een beroemde Amsterdammer zorgde ervoor. De door Ajax afgeschreven Johan Cruijff wilde nog één keer bewijzen dat hij een ploeg kampioen kon maken. En hij kon het, maar natuurlijk niet alleen. Onder zijn leiding won Feyenoord in 1984 de dubbel: kampioen en de beker. Het was een kortstondige opleving. In de jaren daarna zakte Feyenoord sportief gezien ver weg.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgevers / Mr. J. Oudenaarden