‘Ik ben weer thuis’, zei Leo Beenhakker op dag één bij z’n jeugdliefde. De voormalig waterdrager van Zwart-Wit’28, kwam via Oranje, Real Madrid, Ajax en tal van andere club uiteindelijk terecht in De Kuip, waar hij aan de slag kon met het spelersmateriaal dat Rob Baan, Feyenoords stille kracht op de achtergrond, voor hem uit alle uithoeken van de wereld had verzameld. Hoogtepunt in dat eerste seizoen was de sensationele 2-0 zege op Juventus. Nadat een ontketende Julio Cruz de Italiaanse supersterren op hun nummer had gezet, barstte er in en rond de Kuip een feest los die sinds de overwinning op Werder Bremen niet meer was voorgekomen. Maar het zou allemaal nog veel mooier worden voor Don Leo en z’n spelers. Het seizoen daarop moest Feyenoord eerst de kater van een onnodige uitschakeling door VfB Stuttgart verwerken, voordat het zich volledig op de competitie kon richten. Dat had direct resultaat. In het seizoen waarin de Kuip afscheid nam van Henk Fräser, de karaktervolle Feyenoorder die wegens een chronische blessure moest stopen met voetballen, werkte het team van Beenhakker langzaam toe naar de climax. Die kwam uiteindelijk in de wedstrijd tegen NAC: Feyenoord pakte het benodigde laatste punt (2-2) en mocht zich voor de veertiende maal in de clubgeschiedenis landskampioen noemen.

De titel en het bijbehorende feest op de Coolsingel, dat later op de avond overigens werd ontsierd door hevige rellen, zou het hoogtepunt zijn van Beenhakkers verblijf in de Kuip. En zoals Don Leo eerder zijn spelers tot grote hoogten wist te stuwen, overtuigde hij op diezelfde Coolsingel ook als entertainer. 'Ik ga hier niet zeggen dat wij de beste club zijn van Amsterdam of Eindhoven', deelde de geboren Rotterdammer een gevatte sneer uit aan collega Louis van Gaal. Om er vervolgens met een grote grijns aan toe te voegen: 'Wij zijn de beste van Nederland!'

Het seizoen daarop kende nog wel een paar uitschieters, zoals het winnen van de Johan Cruijff-schaal ten koste van Ajax en de sensationele Champions League zege op Olympique Marseille, maar gaandeweg het seizoen verdween de chemie tussen Don Leo en z’n spelers. De trainer voelde dat ook en stapte na de thuisnederlaag tegen FC Utrecht plotseling op. Hij had het gevoel dat hij het team niet meer kon motiveren en liet ad-interim trainer Henk van Stee de ondankbare taak om Feyenoord alsnog Europa in te loodsen. Dat lukte. Op de laatste speeldag stelde Feyenoord deelname aan de voorronde van het Champions League-toernooi veilig. De populariteit van Beenhakker in Rotterdam kreeg vervolgens een flinke knauw, toen de man die zich zo thuisvoelde in De Kuip zich minstens zo op z’n gemak bleek te voelen in de ArenA. Tot afgrijzen van het legioen, aanvaardde Beenhakker na zijn vertrek bij Feyenoord de functie van technisch directeur bij Ajax.

Leo Beenhakker (1997-2000)
De inkt op z’n contract was nog niet droog, of Beenhakker zei dat hij zich in de Kuip ‘weer thuis’ voelde. Met humor en een geheel eigen stijl van werken bracht de Rotterdammer Feyenoord de laatste titel van de eeuw, een Johan Cruijffschaal en stond hij langs de kant bij legendarische Champions League-overwinningen op Juventus en Olympique Marseille.

Henk van Stee (2000-2000)
Nadat Leo Beenhakker vlak voor het einde van de competitie plotseling was opgestapt bij Feyenoord, kreeg Henk van Stee de ondankbare taak in de nog resterende wedstrijd Europees voetbal veilig te stellen. Van Stee, eigenlijk Hoofd Jeugdopleiding op Varkenoord, presteerde boven verwachting. Op de laatste speeldag plaatste Feyenoord zich voor de voorronde van de Champions League.