Over de Grote Beer, havenarbeiders op de tribune en veertienduizend fans in Düsseldorf 
Het zal je als voetballer maar gebeuren. Je speelt een thuiswedstrijd tegen Feyenoord. Je komt het veld op. En het enige dat je ziet zijn roodwitte vlagen en sjaals, terwijl het Hand in Hand, Kameraden alles en iedereen overstemt. Het overkwam in de loop der jaren duizenden voetballers. Want als Feyenoord buiten de Kuip voetbalt, gaat het Legioen automatisch mee. Naar Waalwijk en Groningen, maar als het moet ook naar Lissabon, Kosice en Buenos Aires. Want Feyenoord is geen hobby, Feyenoord is een manier van leven.
Het is 7 maart 1996. Het Rheinstadion in Düsseldorf dient als platform voor de kwartfinale van de Europacup II tussen Borussia Mönchengladbach en Feyenoord. Ben Wijnstekers beklimt met zijn makker Sjaak Troost de hoofdtribune. Wanneer de twee voormalige Feyenoord-verdedigers zich omdraaien en hun ogen door het stadion laten dwalen, gebeurt het opeens: kippenvel. Vanaf de nek tot de onderrug. Liefst 14.000 fans van de club uit Rotterdam-Zuid zijn het gezelschap van trainer Arie Haan nagereisd. Ze zingen, ze dansen, ze juichen. Natuurlijk galmt het 'Hand in Hand Kameraden' rond. De meeste supporters hebben zich gehuld in het rood-wit van hun club.
Met een konvooi van bussen zijn ze naar Duitsland gekomen. Een bijna eindeloos lint van voertuigen met daarin Feyenoord-gezinden bewoog zich die dag voort over de Autobahn. Nu bevinden al die fans zich in het Rheinstadion. Daar speelt Feyenoord en waar Feyenoord gaat daar gaan zij ook. Dat is logisch, vinden ze. Desnoods zullen ze hun helden naar de overwinning toeschreeuwen.
Ben Wijnstekers intussen, staat erbij en kijkt ernaar. Natte ogen. Brok in de keel. 'Als je al die mensen ziet, dan weet je het zeker: er is maar één Legioen. Het Feyenoord-legioen', zal de oud-aanvoerder later zeggen. 'Want vertel mij maar eens bij welke andere club in Europa zoveel supporters meegaan naar een uitwedstrijd. Dat heb je nergens. Het Legioen van Feyenoord vind ik nog steeds iets ongelofelijks.'
Fijntjes wijzen sommigen in die dagen op het aantal Ajax-fans dat in diezelfde week de uitwedstrijd van hun ploeg tegen Borussia Dortmund bezocht. Om en nabij de 3.000 waren dat er. In Feyenoord-kringen is men er maar wat trots op dat de club uit Rotterdam is vergezeld door een veelvoud daarvan. In een notendop is dat gelijk in grote lijnen de identiteit van de gemiddelde Feyenoord-supporter: hij is trouw aan zijn club, ook bij uitwedstrijden, deelt zijn liefde met ontelbare anderen én hoopt dat zijn ploeg eeuwige rivaal Ajax de loef afsteekt. Het Legioen mag Feyenoord dan graag zien winnen van elk denkbare tegenstander, zegevieren over Ajax wordt nog als nét iets leuker ervaren.
Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgeverij
