Over het brilletje van Van Daele, de Cup in de Kuip en het feest in Bremen

Vraag tien Feyenoord-supporters naar het mooiste moment uit de historie van hun club en er ontbrandt een discussie waar geen einde aan komt. Was het winnen van de Europa Cup 1 mooier dan het eerste landskampioenschap? De goals van Julio Cruz tegen Juventus, betekenden die meer voor Feyenoord dan het schot waarmee Rinus Bennaars ooit in Antwerpen Vasas Budapest op de knieën kreeg? En het vertrek van de Groote Beer en de Waterman naar Lissabon, was dat indrukwekkender dan 30.000 supporters die in de Kuip op twee gigantische televisieschermen zagen hoe Feyenoord kampioen werd in Groningen? De historie van Feyenoord is zo rijk aan roemruchte momenten, dat niemand daar antwoord op weet. En dat is maar goed ook.

In de nacht van 6 op 7 mei 1970 raasden vier treinen door de nacht. Zij waren op de terugreis van Milaan naar Rotterdam. Duizenden voetbalsupporters op weg naar huis, bekaf, maar dolgelukkig. Zij waren erbij geweest! Voor het eerst in de geschiedenis van het Nederlandse voetbal was een Europacup gewonnen. Wat Ajax een jaar eerder niet lukte, daarin slaagde nu wel hun club, hun Feyenoord. Met 2-1 was de Schotse kampioen Celtic verslagen.

Zenuwslopend was het geweest. Pas na 117 minuten, toen de tegenstander al op een replay rekende, gaf Ove Kindvall met een lob over de doelman de verdiende genadeslag. Voor ruim 25.000 Feyenoord-supporters was het Milanese San Siro-stadion even een stukje van de zevende hemel. Miljoenen hadden thuis, nagelbijtend en met samengeknepen billen, de wedstrijd voor de televisie gevolgd.
Feyenoord was populair. Tot ver buiten Rotterdam woonden de bewonderaars van het spel van Feyenoord, een combinatie van hoogwaardig technisch voetbal en degelijk spelinzicht, door de Weense voetbalprofessor Ernst Happel tot een eenheid gesmeed. Maar Feyenoord was meer dan dat. Feyenoord was ook: de ruim zestigjarige geschiedenis van een eenvoudige volksclub uit een achtergesteld stadsdeel in Rotterdam-Zuid; een volksclub geklommen tot de hoogste Europese roem.

De weg, ingeslagen door vroegere bestuurders, bleek de juiste. Velen hadden het hoofd geschud en de wenkbrauwen gefronst bij opmerkelijke beslissingen uit het verleden: voorzitter L. van Zandvliet die een stadion voor 65.000 toeschouwers liet bouwen, voorzitter Cor Kieboom die spelers kocht die niet uit Rotterdam en omstreken kwamen. Het was niet verkeerd gevallen bij de trouwe aanhang. Het stadion zat regelmatig vol en wie het rood en wit om de schouders liet zakken, werd door de supporters geaccepteerd. Op 6 mei 1970 werd de kroon op dat werk gezet.

Natuurlijk was dit het onbetwiste hoogtepunt uit de clubgeschiedenis, maar die nacht zaten er ook mensen in de trein die al het één en ander met Feyenoord hadden meegemaakt. Bij elkaar in één coupe zaten zes oudjes die zich de wedstrijden tegen Arsenal uit 1937 en 1938 nog voor de geest konden halen. Dat was lang geleden.

Bron: o.a. Feyenoord Compleet, Waanders Uitgevers / Mr. J. Oudenaarden