Luigi Bruins liep de volledige jeugdopleiding van Excelsior door, voordat hij op 28 januari 2005 op 17-jarige leeftijd zijn debuut maakte in het eerste elftal van de club waarmee Feyenoord een samenwerkingsverband heeft. Sindsdien ging het hard met de ontwikkeling van de technisch begaafde middenvelder. In zijn tweede seizoen bij de selectie veroverde Bruins een basisplaats en zodoende had hij een groot aandeel in het kampioenschap van de Rotterdammers van de eerste divisie in 2006.

Het seizoen erop mocht Bruins het met Excelsior voor het eerst in de eredivisie proberen en de middenvelder paste zich moeiteloos aan het niveau aan. Excelsior wist zich bovendien te handhaven, waarmee het seizoen in alle opzichten geslaagd was voor Bruins.

Zijn stormachtige ontwikkeling zorgde ervoor dat er interesse uit binnen- en buitenland was voor het talent, die als geboren Rotterdammer niet lang hoefde te twijfelen toen Feyenoord aanklopte. Toen Bruins eenmaal zijn contract tekende in De Kuip, was hij al Europees kampioen geworden met Jong Oranje, al keek hij zelf met gemengde gevoelens terug op dat toernooi. Bruins kreeg namelijk alleen speeltijd in de finale, waarin hij zijn doelpuntje meepikte.

Zijn aandeel in zijn eerste prijs bij Feyenoord was een stuk groter. Bruins won in zijn eerste seizoen in De Kuip direct de KNVB beker en begon in alle wedstrijden in bekertoernooi in de basis. Ook in de competitie droeg hij zijn steentje bij, met zes doelpunten in 27 wedstrijden.

Bruins wist zijn prima start in Rotterdam in de twee seizoenen die volgden bij vlagen een passend vervolg te geven, al maakte hij ook mindere momenten mee. De Rotterdammer viel bijvoorbeeld op het laatste moment af voor de Nederlandse selectie voor de Olympische Spelen en kwam mede door blessures en toegenomen concurrentie minder aan spelen toe in het eerste elftal van Feyenoord.

Kenmerkend was het seizoen 2009/2010, waarin Bruins onder trainer Mario Been de eerste wedstrijden kon rekenen op een basisplaats, maar vervolgens vaker dan hem lief was genoegen moest nemen met een plek op de reservebank. De laatste maanden van het voetbaljaar knokte Bruins zich terug in de eerste elf, waardoor hij het seizoen uiteindelijk eindigde met 21 competitiewedstrijden achter zijn naam.